Flarf of faldera?

Er wordt vandaag wat afgeschreven rond het fenomeen flarf, een avant-garde anti-poëzie beweging, waarvan het wiel rond het einde van de 20ste eeuw tot rollen kwam. (Flarf is een IJslandse term voor wiel). Het ontstond toen de Amerikaanse dichter Gary Sullivan een opzettelijk slecht gedicht "Mm-hmm" postte op Poetry.com, een site waar iedereen gedichten kan publiceren tegen betaling.

Vanuit de vele reacties die volgden ontstond de poëtica, die zowat op het volgende neerkomt: bestudeerde gedichten-amoebes waarvan inhoud, vorm, spelling en gedachten in het algemeen, geleend worden vanuit internet chat-rooms, spam scripts, google...

Het valt ons op dat deze beweging op quasi hetzelfde moment tot stand kwam als het falderalderisme dat Jan Wijffels via het venijnig gebroed het Nederlandse taalgebied binnenbracht. Zoals flarf maakt ook het falderalderisme van het uitgebreide neurale netwerk van het internet gebruik (ook wij googlen graag). Het verhoogt het aleatoire karakter van de pöëzie en tapt van een grotere contextuele "ruimte" dan de omgevingsruimte, die sowieso al beïnvloedt is door herinneringen, gesprekken, televisie, radio, boeken, ...

Een poëzie van vandaag kan niet anders dan het globale dorp dat de wereld is te omzwachtelen als het world wide web. De toevallige hyperlinks die vanuit google vertrekken naar onbestemde oorden en gedachten, zijn niets anders dan de knooppunten waarmee poëzie gebreid wordt. Deze analogie tussen het creatieve dichterlijke proces (het bricoleren, het combineren) en de gehyperlinkte werkelijkheid van het net, zorgt voor een wereldwijde nieuwe poëzie, waarvan we al de eerste uitwassen zien.

We mogen het alleen niet al te snel gaan labelen. We zien het niet graag verdwijnen in een pot formol, als een doodgeboren kind. De term flarf of wiel is een goede term. We willen er geen spaken tussen. Ook falderalderisme is een goede term. We flierefluiten met categorieën als vrijbuiters.